Το ERGASIANEWS επικοινώνησε με το μέλος της Διοίκησης της ΓΣΕΕ κ. Δ. Καραγεωργόπουλο, από τον οποίο ζήτησε την άποψή του για τη νέα ανακοίνωση του κ. Παπαδημάτου.

Σχολιάζοντας την ανακοίνωση ο γνωστός συνδικαλιστής υπενθύμισε στον κ. Παπαδημάτο ότι “Η απουσία του κ. Παπαδημάτου από τις κινητοποιήσεις της εργατικής τάξης της πόλης ήταν και εξακολουθεί να είναι εκωφαντική, τόσο κατά την διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας (2004 – 2009), όσο και της Κυβέρνησης & Συγκυβέρνησης του μνημονίου και της Τρόικας. Προφανώς ο κ. Παπαδημάτος δεν έχει “μούτρα” ν’ αντικρύσει τους εργαζόμενους και τους ανέργους της περιοχής μας, καθώς αισθάνεται συνυπεύθυνος για την πολιτική του ΤΙΠΟΤΑ που άσκησε όταν ήταν Βουλευτής. Δεν έχει μούτρα ν’αντικρύσει τους χιλιάδες απολυμένους της πόλης μας, διότι αισθάνεται συνυπεύθυνος για όλα αυτά που λαμβάνουν χώρα στην οικονομική και πολιτική ζωή του τόπου. Θα προτιμούσαμε να δούμε τον κ. Παπαδημάτο και τους ομογάλακτούς του Πολιτευτές και Βουλευτές, μπροστάρηδες στις κινητοποιήσεις της εργατικής τάξης της πόλης μας. Προσωπικά θα προτιμούσα ο κ. Παπαδημάτος να δήλωνε το παρόν στις κινητοποιήσεις του Σωματείου Εργαζομένων στο Καζίνο του Ρίου, όταν η Διοίκηση απέλυσε τον περασμένο Φεβρουάριο 24 συναδέλφους. Που ήταν τότε ο “λαλίστατος” κ. Παπαδημάτος; Γιατί απέφυγε να εμφανισθεί στο Καζίνο Ρίο, όταν δίναμε τον αγώνα μας ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία και εγώ προσωπικά βρισκόμουν σε απεργία πείνας; Θα πρέπει να γνωρίζει ο κ. Παπαδημάτος ότι η αλληλεγγύη όσων πραγματικά ενδιαφέρονται για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, δεν εκφράζεται μέσα στα γραφεία των εργοδοτών, αλλά εκεί που οι εργαζόμενοι δίνουν τις μάχες τους ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Ειδικά για την περίπτωση του Καζίνο, για εκείνους που “έχασαν” τον δρόμο εκείνες τις ημέρες, τους υπενθυμίζω ότι η απεργιακή μας κινητοποίηση γινόταν στους εξωτερικούς χώρους της επιχείρησης και όχι εντός του Καζίνο στα τραπέζια της Ρουλέτας και του Μπλακ Τζακ. ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΝΑ ΡΥΘΜΙΣΟΥΝ ΑΝΑΛΟΓΩΣ ΤΟ GPS ΤΟΥΣ ΔΙΟΤΙ ΕΚΤΙΘΟΝΤΑΙ ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΑ!!!

Τέλος ο συνδικαλιστής δεν παρέλειψε ν’ αναφερθεί στον Βουλευτή Αχαϊας της Ν.Δ κ. Ν. Νικολόπουλο και τον πολιτευτή Δ. Τριανταφυλόπουλο, οι οποίοι ήταν οι μοναδικοί από την τοπική Ν.Δ που ενδιαφέρθηκαν και εμφανίσθηκαν στο Καζίνο Ρίο κατά την οχταήμερη απεργία πείνας που πραγματοποίησε ο ίδιος.

Αναρτήθηκε από ERGASIA NEWS

Το ERGASIANEWS εγκαινιάζοντας μια νέα συνεργασία με άνεργους δημοσιογράφους της περιοχής μας και με αφορμή τις αυριανές εκλογές του Εργατικού Κέντρου Πάτρας, ζήτησε από πέντε (5) άνεργους συναδέλφους τοπικών ΜΜΕ και εφημερίδων, ν’ απευθύνουν πέντε ερωτήματα στο γνωστό συνδικαλιστή και μέλος της Διοίκησης της ΓΣΕΕ κ. Δημήτρη Καραγεωργόπουλο, σχετικά με τις εργασιακές σχέσεις και το συνδικαλιστικό κίνημα.

 Ακολουθούν τα ερωτήματα και οι απαντήσεις του Δ. Καραγεωργόπουλου στα φλέγοντα ερωτήματα των άνεργων δημοσιογράφων.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ Νο1

Κύριε Καραγεωργόπουλε εδώ και χρόνια είναι κυρίαρχη η αντιπαλότητα που επικρατεί στους κόλπους του συνδικαλιστικού κινήματος. Δεν είναι «πολυτέλεια» για το συνδικαλιστικό κίνημα ο αλληλοσπαραγμός; Από τη μία πλευρά παρατηρείται πολυδιάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος και από την άλλη οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ φαίνονται ανίκανες να εκφράσουν τα συμφέροντα των εργαζομένων και κατ’ επέκταση να τα υπερασπιστούν. Ποια είναι η δική σας άποψη;

Αυτή την στιγμή αυτό που γίνεται με τη διάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος είναι μια εγκληματική πράξη. Όταν μας παίρνουν το ψωμί απ’ το τραπέζι, εμείς μαλώνουμε για τα ασημένια μαχαιροπίρουνα. Έχω την πεποίθηση ότι εδώ και χρόνια γίνεται ακριβώς αυτό! Όχι ότι δεν πρέπει να υπάρχουν διαφορετικές συνδικαλιστικές και πολιτικές προσεγγίσεις των πραγμάτων, αλίμονο! Ούτε ότι οι δράσεις των συνδικάτων δεν δικαιολογούν κριτική, και μάλιστα σκληρή! Αλλά τα συνδικάτα, εδώ και αλλού, ήταν πάντοτε χωνευτήρια διαφορετικών, πολλές φορές διαμετρικά αντίθετων, απόψεων και γραμμών. Δείτε για παράδειγμα τη ΓΣΕΕ και τα μεγάλα Εργατικά Κέντρα, πώς λειτούργησαν ήδη από τα χρόνια της ίδρυσής τους. Η οργανωτική ενότητα είναι μια αυταξία ακριβή, όπως φαίνεται ιδίως σε καιρούς κρίσης όπως οι δικοί μας. Πάντως δεν θα προσχωρήσω στην άποψη ότι οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ φαίνονται ανίκανες να εκφράσουν τα συμφέροντα των εργαζομένων. Αν δεν υπήρχε η ΓΣΕΕ το 2010 να υπογράψει τριετή εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας και να διασφαλίσει των κατώτερο μισθό, το “μαξιλαράκι ασφαλείας των αδυνάτων” δηλαδή, τώρα όλος ο ιδιωτικός τομέας θα είχε μετατραπεί σε Κινεζικό προτεκτοράτο από πλευράς εργασιακών σχέσεων. Και συμπληρώνω ακόμα ότι η βάση έχει κάθε δικαίωμα να εκφράζεται δυναμικά, παρορμητικά, μαχητικά, επαναστατικά, αλλά η εκάστοτε ηγεσία πρέπει να λειτουργεί και να λαμβάνει αποφάσεις με υπευθυνότητα και πάντοτε στη βάση ότι θα υπάρχουν συνδικάτα και την επόμενη ημέρα. Όσοι σήμερα μας ασκούν κριτική, ας ανατρέξουν στην Αργεντινή και στις άλλες χώρες που μπήκε το ΔΝΤ, για να δουν πως τα συνδικάτα διαλύθηκαν μέσα σε μια νύχτα. Και όσοι σήμερα ανεβαίνουν στα κεραμίδια και υπερθεματίζουν έναντι των υπολοίπων, με ψευτοεπαναστατικούς, πλην όμως αναποτελεσματικούς ρυθμούς, θα είναι οι πρώτοι που θα συμβιβαστούν και θα σιωπήσουν όταν τους διακοπεί η κρατική χρηματοδότηση προς το συνδικάτο τους. Εμείς τουλάχιστον στον ιδιωτικό τομέα στηριζόμαστε οικονομικά στις δικές μας δυνάμεις και δεν «εξαρτόμαστε» από κρατικές χρηματοδοτήσεις. Θα πρέπει όλοι να κατανοήσουμε ότι τρέχουμε σε μαραθώνιο. Όσοι έτρεξαν από την αρχή “κατοστάρι” σήμερα είναι “λαχανιασμένοι” και ανήμποροι να προσφέρουν καλές υπηρεσίες στους εργαζόμενους.

 ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ Νο2

Μπορεί η λύση για μια επανάσταση της εργατικής τάξης να είναι τα συνδικάτα βάσης ή ακόμα και οι Λαϊκές Συνελεύσεις των Αγανακτισμένων, όπως π.χ η Λαϊκή Συνέλευση της Πλατείας Γεωργίου στην Πάτρα;

 Καταρχήν οφείλω να πω ότι το γεγονός ότι αναλαμβάνονται διάφορες πρωτοβουλίες οργάνωσης και αυτοργάνωσης εργαζομένων και πολιτών από τη βάση, αποτελεί από μόνο του ένα ελπιδοφόρο γεγονός. Φοβάμαι όμως ότι αν και είναι ενδιαφέρουσες τέτοιες πρωτοβουλίες, ουσιαστικά βάζουν νερό στο αυλάκι μιας πολυδιάσπασης των συνδικαλιστικών δυνάμεων. Είναι μεν ελπιδοφόρο το γεγονός ότι αυτές οι κινήσεις συγκεντρώνουν πολλούς εργαζόμενους, οι οποίοι έως τώρα δεν είχαν και δεν αποζητούσαν κλασική, παραδοσιακή συνδικαλιστική έκφραση, δεν έχουν όμως να επιδείξουν ως τώρα κάποια αποτελέσματα, σε αντίθεση με τα συνδικάτα που με τις διεκδικήσεις τους δημιούργησαν ένα πολύ ισχυρό εργασιακό πλαίσιο στη χώρα μας, ασχέτως αν τώρα κάποιοι επιχειρούν να το αποδομήσουν. Εάν δεν μπορούμε να φτιάξουμε καινούργιες συλλογικότητες, ας βελτιώσουμε τις υπάρχουσες. Κανείς δεν εμποδίζεται να συμμετάσχει στις συλλογικότητες που σήμερα ονομάζονται συνδικάτα, να λάβει μέρος στις Γενικές Συνελεύσεις, στις αρχαιρεσίες και να επηρεάσει με τον τρόπο αυτό τις αποφάσεις των συλλογικών οργάνων. Τα συνδικάτα υπάρχουν ως θεσμοί και είναι δοκιμασμένα στο πέρασμα των χρόνων, ως ισχυροί και αποτελεσματικοί θεσμοί κοινωνικής αντίστασης. Όλα τ’ άλλα “κινήματα”, μπορεί να εκφράζουν την δικαιολογημένη αγανάκτηση των πολιτών, αλλά μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για διαταξικές πρωτοβουλίες, στις οποίες συμμετέχουν όλα τα κοινωνικά στρώματα και όλες οι κοινωνικές τάξεις. Όταν, μετά από μερικά χρόνια ομαλοποιηθεί η κατάσταση, αυτά τα διαταξικά μορφώματα θα εξασθενίσουν και οι άνθρωποι της μισθωτής εργασίας θα πρέπει να έχουν ζωντανούς τους θεσμούς των συνδικάτων για να διεκδικήσουν ξανά το μερίδιο που απώλεσαν μέσα στην κρίση. Αν έχουμε απαξιώσει ή διαλύσει τα συνδικάτα, τότε θα επικρατήσει ο νόμος του ισχυρού και οι εργαζόμενοι θα εξακολουθούν, ακόμα και σε περιόδους ανάκαμψης της οικονομίας της χώρας, σε δυσμενέστερη διαπραγματευτική θέση, έναντι των οικονομικά δυνατότερων κοινωνικά τάξεων.

 ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ Νο3

Όταν η φύση της εργασίας αλλάζει, όταν οι συνθήκες διαφοροποιούνται, δεν οφείλει να ν’ αλλάζει και να διαφοροποιείται αναλόγως και το συνδικαλιστικό κίνημα;

 Εννοείται! Το συνδικαλιστικό κίνημα ακολουθεί παραδοσιακές μορφές και τρόπους οργάνωσης, ενώ οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Αυτή τη στιγμή, το κέντρο βάρους των εργασιακών σχέσεων σιγά-σιγά περνάει στις επισφαλείς σχέσεις εργασίας. Οι επισφαλώς εργαζόμενοι δεν βρίσκουν εύκολα συνδικαλιστική έκφραση. Θα πρέπει το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα να αντιδράσει. Και να αντιδράσει με έναν θετικό τρόπο, ώστε να αποτελέσει τη συνδικαλιστική έκφραση και όλων αυτών των κατηγοριών εργαζομένων. Νομίζω ότι αυτό θα είναι και το μεγάλο στοίχημα και της επόμενης Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου της πόλης μας.

 ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ Νο 4

Αύριο πάτε για εκλογές στο Εργατικό Κέντρο και απ’ ότι βλέπουμε συμμετέχουν πέντε εκλογικοί συνδυασμοί, ανάμεσα στους οποίους είναι και το Π.Α.ΜΕ. Με δεδομένο ότι το Π.Α.ΜΕ αποτελεί ξεχωριστή συνδικαλιστική οργάνωση, με δομή ανάλογη του Εργατικού Κέντρου, θεωρείτε ότι η συμβίωση δύο ομοιογενών συνδικαλιστικών οργανώσεων στο ίδιο “σπίτι” είναι κάτι το υγιές;

 Όπως είπα και σε προηγούμενη ερώτηση συνάδελφού σας, η οργανωτική ενότητα είναι μια αυταξία ακριβή, όπως φαίνεται ιδίως σε καιρούς κρίσης όπως οι δικοί μας. Υπάρχει μια κάθετη διαίρεση στο συνδικαλιστικό κίνημα, η οποία διαλύει και τις όποιες προοπτικές αποτελεσματικής αντίστασης. Αναφέρομαι ειδικότερα στο ΠΑΜΕ, το οποίο μπόρεσε και συγκέντρωσε κόσμο, αλλά δεν κατάφερε σε καμία περίπτωση, είτε να αμυνθεί στις επιθέσεις, είτε να βελτιώσει τη θέση των εργαζομένων. Αν τα συνδικάτα δεν μας αρέσουν οφείλουμε να τα βελτιώσουμε. Δεν μπορούμε να διαλύσουμε αυτή τη στιγμή τα συνδικάτα όταν δεν έχουμε τίποτα καλύτερο στη θέση τους. Το Π.Α.ΜΕ (ακόμα) δεν έχει προχωρήσει σε οργανωτική διάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος και βεβαίως δεν αποτελεί συνδικαλιστική οργάνωση. Στο Εργατικό Κέντρο κατέρχεται στις εκλογές με το ψηφοδέλτιο της Ταξικής Αγωνιστικής Συσπείρωσης – Τ.Α.Σ και όχι ως Π.Α.ΜΕ. Πάραυτα είναι με το “ένα πόδι μέσα” στην υπάρχουσα οργανωτική διάρθρωση του συνδικαλιστικού κινήματος και με το “ένα πόδι έξω”. Ακόμα δεν έχουν αποφασίσει αν θα δημιουργήσουν δική τους οργανωτική δομή, κυρίως για οικονομικούς λόγους πιστεύω και όχι γιατί πραγματικά επιθυμούν να διατηρήσουν ενωμένα τα συνδικάτα. Αν ερχόταν μια Κυβέρνηση ή κάποιος άλλος παράγοντας που θα τους εξασφάλιζε κρατική ή άλλη χρηματοδότηση και θα τους παραχωρούσε δομές για να στεγάσουν δικά τους εργατικά κέντρα και ομοσπονδίες, θα είχαν προχωρήσει προ πολλού στην ίδρυση δεύτερης ΓΣΕΕ. Το έχουν ξανακάνει άλλωστε στο παρελθόν!

 ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ Νο 5

Ποιες είναι οι προβλέψεις σας για το αυριανό εκλογικό αποτέλεσμα στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας, με δεδομένο ότι η ΠΑΣΚΕ είναι κομμάτι του ΠΑΣΟΚ και το ΠΑΣΟΚ έχει υποστεί σημαντική δημοσκοπική συρρίκνωση; Κι αν θέλετε, πείτε μας τι βλέπετε και σε προσωπικό επίπεδο;

Οφείλω να διευκρινίσω γι’ άλλη μια φορά, διότι υπάρχει σύγχυση στον πολύ κόσμο, ό,τι η ΠΑΣΚΕ αποτελεί συνδικαλιστική παράταξη των εργαζομένων και συσπειρώνει γύρω της ευρύτερες δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις στους διάφορους κλάδους και εργασιακούς χώρους. Επίσης εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχει διαχωρίσει πλήρως τη θέση της από το κόμμα και δεν αποτελεί κομματικό βραχίονα, όπως συμβαίνει με τις υπόλοιπες παρατάξεις. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και με διακυβέρνηση Ν.Δ, η ΠΑΣΚΕ εξακολουθούσε ν’ αποτελεί την πρώτη επιλογή των εργαζομένων. Η ανεξαρτησία και αυτονομία της ΠΑΣΚΕ είναι αδιαμφισβήτητη και αυτό αποδεικνύεται από την εμπιστοσύνη που της δείχνουν οι εργαζόμενοι. Σε μια περίοδο που δημοσκοπικά το ΠΑΣΟΚ καταρρέει, η ΠΑΣΚΕ καταγράφει νίκες σε εκλογικές διαδικασίες σε όλη την Ελλάδα και αυξάνει συνεχώς δυνάμεις. Είμαι πεπεισμένος για την νίκη της ΠΑΣΚΕ στις εκλογές του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Πάτρας και την αυτοδυναμία της στη Διοίκηση. Όταν οι άλλοι προσπαθούσαν με κορώνες και επαναστατικά κηρύγματα να δημιουργήσουν απλά εντυπώσεις και να επωφεληθούν (εκλογικά) την οικονομική κρίση, τα στελέχη της ΠΑΣΚΕ έδιναν καθημερινά μάχες στα δικαστήρια, στις Επιθεωρήσεις Εργασίας, στους φορείς και στους οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης, ώστε να προστατευτούν εργασιακά δικαιώματα και κατακτήσεις. Δίναμε καθημερινές μάχες για να υπερασπιστούμε ανήμπορους συναδέλφους οι οποίοι αντιμετώπιζαν την εργοδοτική αυθαιρεσία. «Κάναμε πολλά την περασμένη τριετία για να προασπίσουμε τους συνάδελφούς μας και λέγαμε λίγα». Κάποιοι άλλοι «έλεγαν πολλά και δεν έπρατταν τίποτα». Πιστεύω ότι οι συνάδελφοί μας θα εκτιμήσουν την προσπάθεια και την αποτελεσματικότητα μας και θα μας τιμήσουν αναλόγως.

Τώρα σε προσωπικό επίπεδο θα δώσω τη μάχη, μαζί με τους άλλους συναδέλφους της παράταξής μου, ώστε η ΠΑΣΚΕ να είναι γι’ άλλη μια φορά νικήτρια παράταξη. Πάνω απ’ όλα μετράει η ομάδα και τα διάφορα αξιώματα και οι φιλοδοξίες πρέπει να μένουν παραπίσω!

Ένα κόμμα το οποίο «δεν έχει καν συνομιλητές στην κοινωνία», ένα κόμμα «διαλυμένο» στο οποίο «ξεφυτρώνουν δελφίνοι από εδώ και από εκεί», ένα κόμμα το οποίο έχει έρθει «και αυτό σε αδιέξοδο από τους χειρισμούς Παπανδρέου». Έτσι αντιλαμβάνεται το σημερινό ΠΑΣΟΚ ο Χρήστος Πολυζωγόπουλος, πρόεδρος της Οικονομικής Κοινωνικής Επιτροπής Ελλάδας και ενεργό στέλεχος του κόμματος. Κατά τη γνώμη του, απαιτείται «πολύ γρήγορα» ανάληψη ευθυνών και εκλογή ηγεσίας. Κυρίως, «η πίεση της κοινωνίας θα πρέπει να εκτοπίσει κάθε φορέα ιδιοτέλειας στο ΠΑΣΟΚ» το οποίο οφείλει «να συναντηθεί ξανά με τα λαϊκά, κοινωνικά στρώματα».

Τι κρατάτε απ’ όσα συνέβησαν το τελευταίο διάστημα σε κυβέρνηση και κόμμα;
 
Πρώτο, κρατάω μία υπερβολική καθυστέρηση, σε κρίσιμες στιγμές, στη συγκρότηση της σημερινής κυβέρνησης. Και υπάρχουν ευθύνες για αυτά τα «μπρος πίσω», για την αναποτελεσματικότητα στη συνεννόηση, η οποία έπρεπε να έχει επιτευχθεί πολύ πιο γρήγορα, μέσα σε μερικές ώρες όχι σε μέρες. Διότι, αν δεν σπεύσουμε τώρα -μάλιστα, δεν ξέρω αν προλαβαίνουμε πλέον- να πάρουμε το δάνειο, με όσα συμβαίνουν στην Ευρωζώνη, φοβάμαι ότι «θα φτάσουμε στη βρύση και δεν θα πιούμε νερό».
 
Δεύτερο, σχηματίστηκε μια κυβέρνηση η οποία σημειολογικά δεν σηματοδοτεί κάτι που μπορεί να εμπνεύσει περισσότερο τον κόσμο, με την έννοια ότι παρέμεινε η ίδια κυβέρνηση, στην οποία προστέθηκαν και κάποιοι άλλοι. Πρόκειται για ένα πολυάριθμο σχήμα το οποίο θα έπρεπε να έχει αποφευχθεί, και σημειολογικά αλλά και ουσιαστικά, όσον αφορά τα θέματα της οικονομίας.
 
Τρίτο και κυριότερο, πρόκειται για μια κυβέρνηση στην οποία ουσιαστικά έχουν δώσει ζωή δυο μηνών. Αυτό δεν θα λειτουργήσει θετικά όσον αφορά τη διαμόρφωση συνθηκών για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της χώρας. Χρειαζόταν να έχει μακρύτερο ορίζοντα και διαφορετική σύνθεση. Φυσικά, δεν υπήρχε κανένας λόγος να συμπεριληφθεί σε αυτή την κυβέρνηση η ακροδεξιά.
 

Τι επισημαίνετε ειδικότερα για το ΠΑΣΟΚ;

Εκτιμώ ότι οι χειρισμοί Παπανδρέου το έφεραν και αυτό σε αδιέξοδο. Αυτή τη στιγμή πρόκειται για ένα διαλυμένο κόμμα, όπου συναντά κανείς εκφυλιστικές συμπεριφορές. Φυτρώνουν δελφίνοι από εδώ και από εκεί, οι οποίοι ναι μεν έχουν φιλοδοξίες, και καλώς τις έχουν, αλλά πρέπει πρώτα να κουβεντιάσουμε στη βάση ποιας πολιτικής πλατφόρμας θα πορευτεί το ΠΑΣΟΚ. Στη βάση της πλατφόρμας που ακολούθησε την τελευταία 2ετία; Δηλαδή, της συνταγής και της εφαρμογής του Μνημονίου; Θα αναδείξουμε άλλες πλευρές; Δεν πρέπει να γίνει μια προσπάθεια «επανασυνάντησης» με τα λαϊκά, κοινωνικά στρώματα; Διότι αυτά εκφράζει το ΠΑΣΟΚ. Αν δεν δημιουργηθεί ένα κίνημα μέσα στο κίνημα ΠΑΣΟΚ, μέσα στο κόμμα ΠΑΣΟΚ, αυτή τη φορά από κάτω προς τα πάνω, στη βάση της έκφρασης του κόσμου, δεν γίνεται τίποτα. Μοναδικό δρόμο αποτελεί η αντανάκλαση και η αντιστοιχία του κόμματος με την κοινωνία: Κίνημα στο κίνημα, κίνημα στην κοινωνία.
 
Θα προτείνατε κάποιες συγκεκριμένες διαδικασίες οι οποίες θα έπρεπε κατά τη γνώμη σας να ακολουθήσουν το επόμενο διάστημα στο ΠΑΣΟΚ; Και πότε; Διότι εκφράζεται η άποψη ότι πρώτα θα πρέπει να ξεκαθαρίσει το τοπίο με την 6 δόση κλπ.
 
Να ξεκαθαρίσουμε ότι οι ευθύνες και οι δεσμεύσεις τις οποίες έχει αναλάβει η χώρα θα πρέπει να τηρηθούν στο ακέραιο. Άρα, αυτό οφείλει να υποστηριχθεί ανεξάρτητα από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ, κάτι που ισχύει για όλα τα κόμματα. Από εκεί και ύστερα, επειδή βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση το ΠΑΣΟΚ, πρέπει πολύ γρήγορα να λειτουργήσει συλλογικά, να αποκτήσει συλλογικό νου. Διότι, αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει πολιτικός σχεδιασμός για τίποτα. Όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, θα πρέπει να εκλεγεί ηγεσία στο ΠΑΣΟΚ. Αλλά πριν φτάσουμε σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να προηγηθεί μια συζήτηση. Δεν θα απολογηθεί κανείς για τίποτα σε σχέση με όσα προηγήθηκαν; Γιατί το ΠΑΣΟΚ έφτασε εδώ που έφτασε; Δεν θα αναλάβει κανείς τις ευθύνες του; Θα πούμε: «ό,τι έγινε έγινε και πάμε γι’ άλλα, δικά μας είναι όλα»; Δεν γίνονται αυτά. Ο κόσμος δεν τα δέχεται αυτά.
 
Ένα συνέδριο Θα βοηθούσε ενδεχομένως προς αυτή την κατεύθυνση;

Ένα συνέδριο χρειάζεται. Αυτή τη φορά, δεν είμαι έτοιμος να απαντήσω στο ερώτημα αν πρέπει ο πρόεδρος του κόμματος να εκλεγεί άμεσα ή αν πρέπει να πάμε σε ένα συνέδριο.
 
Από που βλέπετε να έρχεται το διάδοχο καθεστώς στο ΠΑΣΟΚ;

Από κάτω προς τα πάνω. Η πίεση της κοινωνίας πρέπει να είναι τέτοια ώστε να εκτοπιστεί κάθε τι που αποτελεί φορέα ιδιοτέλειας στο ΠΑΣΟΚ.
 
Με την ιδιότητά σας και ως τέως προέδρου της ΓΣΕΕ, πώς κρίνετε τη σημερινή σχέση του ΠΑΣΟΚ με το συνδικαλιστικό κίνημα;

Θα μιλήσω γενικότερα: εκτιμώ ότι το ΠΑΣΟΚ έχει παραμελήσει συνολικά τους θεσμούς, έχει πάρει μεγάλες αποστάσεις. Όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει συμμάχους στην κοινωνία. Δεν έχει καν συνομιλητές. Άρα, τα συνδικάτα τα οποία επίσης τα αποστείρωσε με τις πρακτικές του, δεν μπορούν να εκφράσουν και αυτά από τη μεριά τους την κοινωνία. Υπάρχει κρίση θεσμών συνολικά. Το ΠΑΣΟΚ, το οποίο κατεξοχήν δημιουργούσε και στήριζε τους θεσμούς στην Ελλάδα, έφτασε στο σημείο να τους βλέπει από πολύ μακριά ή να τους παρακολουθεί να γκρεμίζονται χωρίς να κάνει κάτι για να εκφραστεί η κοινωνία.

ΧΡ. ΠΟΛΥΖΩΓΟΠΟΥΛΟΣ

πρώην Πρόεδρος της ΓΣΕΕ

μέλος Εθνικού Συμβουλίου ΠΑΣΟΚ

 Προς τα μέλη του Ε.Σ. ΠΑΣΟΚ

 Κοινοποίηση: Μ.Μ.Ε.

Δήλωση – Παρέμβαση για τις πολιτικές εξελίξεις

Έχω δηλώσει κατ’ επανάληψη ότι η χώρα μας βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της μεταπολεμικής περιόδου.

 Έχω προτείνει κατά καιρούς δημόσια αλλά και κατ’ιδίαν στον Πρόεδρό μας κ. Γ. Παπανδρέου ορισμένες θέσεις-προτάσεις για αντιμετώπιση αρκετών θεμάτων που συνθέτουν την κρίση.

 Μάλιστα, για να προλάβουμε αυτήν την ένταση των δυσάρεστων και επικίνδυνων εξελίξεων, από τις αρχές του 2009, με επιστολή μου ως Πρόεδρος της Ο.Κ.Ε., τόσο στον τότε Πρωθυπουργό κ. Κ. Καραμανλή, όσο και στον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Γ. Παπανδρέου, είχα επιδώσει ένα κείμενο-πλαίσιο για μια Εθνική Κοινωνική και Αναπτυξιακή Συμφωνία.

 Το κείμενο αυτό υιοθετήθηκε (με μικροεπιφυλάξεις) από το σύνολο των κοινωνικών εταίρων σε εκδήλωση που έγινε στο Ζάππειο στις 19 Μαρτίου 2009.

 Δυστυχώς, στη συνέχεια ούτε η τότε Κυβέρνηση, ούτε η Αξιωματική Αντιπολίτευση και από τον Οκτώβριο του 2009 Κυβέρνηση, έκαναν κάποια προσπάθεια αξιοποίησης αυτής της συμφωνίας.

 Στις 14/12/2009 ο Πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου, μου ζήτησε και οργάνωσα μια σημαντική εκδήλωση με συμμετοχή των κοινωνικών εταίρων και πλήθος επιχειρηματιών, προκειμένου να θέσει ένα πλαίσιο πολιτικών για συνεννόηση και συμπόρευση, προκειμένου η χώρα μας να αντιμετωπίσει την κρίση, η οποία ήταν προ των πυλών και να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα της ανάπτυξης στη βάση ενός άλλου αναπτυξιακού προτύπου.

 Δυστυχώς και εκείνο το πλαίσιο εγκαταλείφθηκε και σε πολύ λίγο χρόνο αποδείχθηκε ότι, δυστυχώς, δεν υπήρξε πολιτικός σχεδιασμός για ανάπτυξη και στήριξη της πραγματικής οικονομίας. Αντί αυτού, άστοχοι χειρισμοί από άπειρα στελέχη που κλήθηκαν στην πιο δύσκολη μεταπολιτευτική περίοδο της χώρας να διαχειριστούν την κρίση, μπήκαμε στη «δαμόκλειο σπάθη» του μνημονίου με ότι αυτό συνεπάγεται.

Επακόλουθα και χωρίς να έχουν προβλεφθεί οι συνέπειες του μνημονίου και των πολιτικών που ακολούθησαν, φθάσαμε στο ακραίο σημείο όπου η τρόικα, Μέρκελ και Σαρκοζί να λαμβάνουν όλες σχεδόν τις σημαντικές αποφάσεις, όσον αφορά τη διακυβέρνηση της χώρας μας.

 Έτσι θεσμοί καταρρακώνονται ή και διαλύονται, η όποια κοινωνική συνοχή αποτελεί παρελθόν, η ανεργία καλπάζει, η νεολαία μας μεταναστεύει, το εισόδημα σε πολύ μεγάλο μέρος των νοικοκυριών είναι ανεπαρκές για τα στοιχειώδη και η παρακμή έχει σκεπάσει σχεδόν όλες τις πλευρές της οικονομικής – κοινωνικής – πολιτικής και πολιτισμικής ζωής.

 Τίθεται ένα κεφαλαιώδες ερώτημα .

 Μπορούσε να αποφευχθεί αυτή η εξέλιξη ;

Απαντώ απερίφραστα  ΝΑΙ.

Χρειαζόταν πολιτικός σχεδιασμός, στιβαρή ηγεσία, συλλογική κοινωνική και πολιτική ευθύνη και κυρίως πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες.

 Δυστυχώς, με σημαντική ευθύνη στην κυβέρνηση και στο κόμμα μας, αυτές οι απολύτως αναγκαίες συνθήκες ήταν από ανύπαρκτες έως ανεπαρκείς.

 Τώρα το αρνητικό έως και επικίνδυνο για τη χώρα αποτέλεσμα, δεν στερείται πατρότητας. Φθάνει η ώρα ενός συνολικού απολογισμού και καταλογισμού ευθυνών σε αυτούς που τις έχουν. Και κυρίως στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ η οποία :

 Μέσα σε δύο χρόνια, με την ανεπάρκειά της, οδήγησαν τις εξελίξεις στο αρνητικότατο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα, ώστε :

 Η οικονομία να έχει μπει σε βαθιά ύφεση, το 1/5 του παραγωγικού δυναμικού να είναι στην ανεργία, οι επιχειρήσεις κατά χιλιάδες να κλείνουν, η πραγματική οικονομία να βυθίζεται, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι να δοκιμάζονται χωρίς άλλες αντοχές, τα κοινωνικά δικαιώματα να περιορίζονται μέχρι εξαφανισμού, η εθνική υπερηφάνεια να υποχωρεί επικίνδυνα και ο κίνδυνος της δραχμής να πλησιάζει και να είναι προ των πυλών.

 Ακόμη φθάσαμε στο σημείο η Ν.Δ. να έχει περάσει από την «κολυμπήθρα του Σιλωάμ», όσον αφορά τις τεράστιες ευθύνες που έχει για την κατάντια της χώρας, λόγω της διακυβέρνησης ή της ακυβερνησίας την 5ετία 2004-2009. Τείνει να ξεχασθεί, με ευθύνη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ και της κυβέρνησης, το μέγεθος της ευθύνης της για αυτήν την εξέλιξη. Έτσι πλησιάζει η στιγμή που θα κληθεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις, μαζί με τον εταίρο της «γαλάζιας πολυκατοικίας».

 Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε διαλυτική κατάσταση και η μεγάλη Δημοκρατική παράταξη, στην οποία ο τόπος οφείλει πολλά, απαξιώθηκε, λοιδορήθηκε και καταρρακώθηκε. Ο προοδευτικός δημοκρατικός πολίτης, νοιώθει πολλαπλώς ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΣ και ΤΑΠΕΙΝΩΜΕΝΟΣ!

 Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και ιδιαίτερα ο Πρόεδρός του, πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες αυτής της ήττας που, πολύ φοβάμαι ότι, θα εξελιχθεί σε Στρατηγική ήττα.

 Με τις τελευταίες εξελίξεις βιώνουμε το αδιανόητο, ακόμη και για τα πιο εφιαλτικά μας όνειρα. Την απενοχοποίηση της ακροδεξιάς και των ακροδεξιών με τους οποίους είμαστε «συνδαιτυμόνες» στο τραπέζι του Υπουργικού Συμβουλίου.

 Αυτό το τελευταίο, αποτελεί τεράστιο πολιτικό ατόπημα, ιδιαίτερα του κ. Παπανδρέου, που δημιουργεί τεράστιες σκιές στην ιστορία και πορεία της παράταξής μας και πολύ φοβούμαι ότι θα έχει τραγικές συνέπειες για το μέλλον της.

 Γι’ αυτές τις αποφάσεις κανένα όργανο του ΠΑΣΟΚ, καμία εξουσιοδότηση της παράταξης δεν υπήρξε, αλλά και καμία ανάγκη για τη χώρα δεν επέβαλλε αυτήν την συμμετοχή.

 Με την προσέγγισή μου αυτή, δεν εναντιώνομαι σε ευρύτερες συνεργασίες για άθροισμα δυνάμεων, προκειμένου η χώρα μας να ξεφύγει από τα αδιέξοδά της.

 Οι συνεργασίες κορυφής από τα πράγματα, είναι θνησιγενείς αν δεν στηρίζονται σε μια στέρεη κοινωνική βάση. Η κοινωνική βάση όμως της χώρας, είναι πολλαπλά τραυματισμένη γιατί βλέπει κάθε μέρα να δημιουργούνται κοινωνικά χαλάσματα ή και συντρίμμια, όπως πρόσφατα έγραψα σε επιστολή μου στους Βουλευτές, όταν συζητείτο το πολυνομοσχέδιο.

 Εξάλλου την ανάγκη συνεργασιών την έχω υποστηρίξει κατ’ επανάληψη δημοσίως και με ιδιαίτερη ένταση στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ στις 4/3/2011 στη συνεδρίαση του οποίου, οι προτάσεις μου αγνοήθηκαν παντελώς και μάλιστα στην λήξη της συνόδου, ακούσαμε από το Προεδρείο ότι δεν θα έχουμε άλλη σύνοδο μέχρι την 3^η του Σεπτέμβρη. Επιβεβαιώνεται και εξ’ αυτού ότι το ΠΑΣΟΚ και τα στελέχη του, συνειδητά τα είχαν εκτός λειτουργιών συλλογικής και ατομικής ευθύνης, οι δε αποφάσεις λαμβάνονται με υποκατάστατα διαφόρων συνθέσεων και σε διάφορα επίπεδα.

 Επανερχόμενος στο θέμα των συνεργασιών, πιστεύω πως οι συνεργασίες πρέπει να ζωντανεύουν ελπίδες, μην σου καταρρακώνουν αρχές, αξίες και ιδανικά. Και προ πάντων να μην απενοχοποιούν πολιτικούς σχηματισμούς που υποστηρίζουν ακροδεξιές θέσεις και να υποτιμούν τη μνήμη μας σε σχέση με το τι έφερε η δικτατορία στη χώρα μας και στην Κύπρο.

 Πέρα από τα πιο πάνω, άκρως σημαντικά και σπουδαία, το μεγάλο ερώτημα που βγαίνει από το στόμα όλου αυτού του ανήσυχου κόσμου που πίστεψε, ψήφισε κα υποστήριξε ΠΑΣΟΚ είναι : και τώρα τι κάνουμε ;

 Προβάλλει μπροστά μας μια χρεοκοπημένη χώρα και μια διαλυμένη παράταξη.

 Έχουμε ευθύνη να δούμε τα πράγματα από την αρχή και να επανατοποθετηθούμε για τις εξελίξεις.

 Έχουμε ευθύνη να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας για τη σωτηρία της χώρας και έχουμε την ευθύνη να επανασυγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας για τη σωτηρία και της μεγάλης Δημοκρατικής παράταξης, με νηφαλιότητα, υπευθυνότητα, σύνθεση και κοινωνική ευαισθησία, στη βάση των γενεσιουργών αρχών και αξιών της, προστατεύοντας και θωρακίζοντας την ιστορική μας διαδρομή και το έργο μας για να μπορέσουμε να ανοίξουμε δρόμους στη νέα γενιά που, δυστυχώς, αναζητά το μέλλον της στη μετανάστευση.

 Κάποιοι πίστεψαν ότι οι κοινωνικές δυνάμεις που λοιδορηθήκαν και κτυπήθηκαν, στις περισσότερες των περιπτώσεων αδίκως, είναι υπεύθυνες για την κακή κατάσταση της χώρας. Έχουν κάποια ευθύνη. Ναι. Δεν ήταν όμως ο κύριος συντελεστής αυτών των εξελίξεων.

 Κάποιοι θεωρούν πως τα μόνιμα υποζύγια των φορολογικών μας αντικοινωνικών πολιτικών που είναι οι δυνάμεις της εργασίας, έχουν πολιτικά και κοινωνικά παραιτηθεί από τους αγώνες. Κάνουν μεγάλο λάθος όσοι λαμβάνουν την ανησυχία και το φόβο, ως αδράνεια ή ως αποδοχή όσων συντελούνται.

 Κάποιοι νομίζουν πως οι θεσμοί συλλογικής εκπροσώπησης και συλλογικής παρέμβασης, αποτελούν παρελθόν. Οι εξελίξεις που θα ακολουθήσουν θα τους διαψεύσουν οικτρά. Οι πολίτες αυτής της χώρας, ο λαός μας, δεν παραιτήθηκε και δεν υποτάχθηκε σε κάθε μορφής ζυγό.

 Επομένως αυτές οι φωνές δεν θα δικαιωθούν, γιατί αν συνέβαινε αυτό, τότε πράγματι θα είχαμε το τέλος της αξιοπρέπειας στην εργασία, το τέλος μιας ανθρωποκεντρικής ανάπτυξης και κατ’ επέκταση τη δουλεία και την υποταγή σε κάθε απάνθρωπο και αντικοινωνικό

 Στο χέρι όλων μας είναι να διαψευσθούν. Όλοι αυτοί που με όχημα τα καλοστημένα επικοινωνιακά τεχνάσματα και «μηντιακές» υποστηρίξεις, παραπλανούν και αποπροσανατολίζουν, με ορατότητα «δένδρου και όχι δάσους».

 Καλώ όλους τους φίλους – συντρόφους που συναντηθήκαμε και συμπορευτήκαμε εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ, στην κοινωνία και την πολιτική, ή και άλλους που για διάφορους λόγους δεν αγωνιστήκαμε μαζί ,να δώσουμε μαζί τη μάχη για μια άλλη κοινωνία. Να σπάσουμε τα σύνορα κάθε κομματικής σκοπιμότητας, να αμφισβητήσουμε δελφίνους και δελφινομαχίες, να αφήσουμε στο παρελθόν τις όποιες αντιθέσεις και να εργασθούμε με ανιδιοτέλεια για την εκ νέου συγκρότηση της παράταξης μας.

 Να ανατρέψουμε με τις πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες μας τη συσσωρευμένη παρακμή μαζί με τις πολιτικές που τις δημιουργούν.

Προ πάντων, να δώσουμε μαζί τη μάχη για αξιοπρεπή διαβίωση και σεβασμό του μεγαλύτερου αγαθού που είναι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, η οποία δοκιμάζεται ή και βιάζεται.

Κάποτε λοιπόν σε μια μικρή χώρα, μικρή αλλά με πλούσιο φυσικό κεφάλαιο, κατεστραμμένη από έναν Μεγάλο Πόλεμο και σπαραγμένη από την εμφύλια διαμάχη, κάποιοι μαζεύτηκαν σ’ ένα μαγευτικό δασάκι, μακρυά από τα αδιάκριτα μάτια ξένων και ντόπιων. Αναμεταξύ τους υπήρχαν αρχηγοί των μεγαλύτερων πολιτικών παρατάξεων, οι τρεις-τέσσερις πιο πλούσιοι και ισχυροί υπήκοοί της μικρής χώρας της ιστοριούλας μας αλλά και κάποιοι από τους πιο σοφούς που διέθετε αυτή η χώρα.

Ήταν πραγματικά μια παράξενη σύναξη ανθρώπων εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα. Πολλοί απ’ αυτούς είχαν μιλήσει με πολύ άσχημα λόγια για κάποιους από τους παριστάμενους, ορισμένοι είχαν πολεμήσει εναντίον κάποιον άλλων, άλλοι δεν είχαν γνωριστεί ποτέ μεταξύ τους και μόνο ως όνομα και φήμη είχαν ακούσει για μερικούς που τώρα έβλεπαν μπροστά τους. Όλοι κι όλοι δεν ήταν πάνω από δέκα άνθρωποι αλλά η σοφία, ο πλούτος, η εμπειρία και η επιρροή τους στη χώρα και έξω απ’ αυτή, θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν εντυπωσιακή. -Κύριοι, ας τελειώνουμε γιατί δε νομίζω ότι μπορούμε να αντέχουμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον για πολύ!

Ακούστηκε η φωνή του γεροντότερου της αλλόκοτης παρέας. Μαζεύτηκαν τριγύρω του, με βαριά καρδιά οι περισσότεροι είναι η αλήθεια, για να ακούσουν και να σκεφθούν. -Η χώρα μας μπαίνει σε μια νέα εποχή. Ο Μεγάλος Πόλεμος τέλειωσε και σε λίγο θα τελειώσει και επισήμως και η μεταξύ μας σύρραξη. Πρέπει να αποφασίσουμε και να συμφωνήσουμε σε δύο καίρια σημεία, σε ένα ελάχιστο κοινό τόπο, ειδάλλως η πατρίδα μας θα κινδυνέψει να κοπεί στα δύο και να εξαφανιστεί. Μια τέτοια συμφωνία δεν θα γραφτεί, δε θα υπογραφεί αλλά θα πρέπει να τηρηθεί προσαρμοσμένη στα μέτρα και στις αντιλήψεις του καθενός, ώστε να επιβιώσει η χώρα.

Στο ακροατήριο επικράτησε ησυχία και αδημονία. Σε τι θα μπορούσαν να συμφωνήσουν αυτοί οι τόσοι παράταιροι μεταξύ τους άνθρωποι; – Πρώτον, η χώρα είναι δρομολογημένο να ανήκει στη Δύση. Αποφασίστηκε από όσους έχουν και μπορούν να εγγυηθούν την ανεξαρτησία και την ύπαρξη της χώρας. Τούτο πρέπει να γίνει σεβαστό και να μην αμφισβητηθεί με παράνομα, βίαια ή μη πολιτικά μέσα. Η χώρα θα επιδιώξει να παραμείνει στη Δύση με κάθε τρόπο. -Δεύτερον, η κρατική μας διάρθρωση πρέπει να γίνει τέτοια που να μοιράζει τα κρατικά κεφάλαια ή τους διαθέσιμους πόρους ή τις κρατικές θέσεις τους υπαλλήλους και τους εργαζόμενους με μέθοδο που να αποτρέψει την πιθανότητα επανάληψης μιας εμφύλιας διαμάχης στο μέλλον. Το κράτος θα μοιράζει ή θα αφήνει να μοιράζεται στα κρυφά ό,τι μπορεί από το κρατικό κεφάλαιο, ώστε να μη συσσωρευθεί σε μια παράταξη ή σε μια μικρή ομάδα προσώπων η κρατική περιουσία. Είτε αφορά δημόσια γη, είτε δημόσιους πόρους, είτε θέσεις στο δημόσιο είτε κρατικές επιχειρήσεις, θα αφεθούν να μοιραστούν αναλογικά με τη δύναμη της κάθε παράταξης. Από την άλλη, επειδή αυτή η μέθοδος δεν θα επιτρέψει να αναπτυχθούν οι επιχειρήσεις, το κράτος θα κλείσει τα μάτια στη φοροδιαφυγή ώστε να υπάρχει ένα αντιστάθμισμα στους ιδιώτες.

Στα λόγια αυτά, απάντησε η ψιθυριστή φωνή ενός “σοφού”: -Έχω δυο ερωτήματα: Ένα, δε θα εξαναγκαστούμε σε τεράστια δανειακή εξάρτηση στο μέλλον, αν δεν έχουμε αφήσει τη βιομηχανία να δουλέψει και μοιράζουμε αφειδώς και ανεξέλεγκτα κρατικά κεφάλαια;Δύο, πως θα επιδιώξουμε να μείνουμε στη Δύση, αν δανειζόμαστε συνέχεια ώστε να διατηρηθούμε ενωμένοι και επιπλέον πως θα μείνουμε στη Δύση αφού η πολιτική που μας περιγράφεις θα μας οδηγήσει μέσα σε πενήντα χρόνια σε τόσο αδύναμη θέση που θα μας καταπιούν;

Ο γέρος που μίλησε στην αρχή ξερόβηξε. Και απάντησε: -Είμαστε και θα είμαστε για πάντα μια μικρή χώρα, που αν ξαναφήσουμε να βγει και πάλι από μέσα μας ο διχασμός θα εξαφανιστούμε. Οι δυο προτάσεις που σας έκανα δεν είναι ξεκομμένες η μια από την άλλη. Πραγματικά, οι ξένοι κάποια στιγμή, ό,τι και να κάνουμε θα θελήσουν να μας πετάξουν έξω από τα σαλόνια τους ή θα αδιαφορήσουν για την τύχη μας. Και εμείς πως θα είμαστε τότε; Κανείς δεν ξέρει. Σήμερα, ασχολούνται μαζί μας και μας βοηθούν γιατί υπάρχουν οι Κόκκινοι. Αύριο, αν αλλάξουν τα πράγματα θα μας ξεχάσουν. Εδώ μιλάμε για την τύχη της χώρας τα επόμενα πενήντα-εκατό χρόνια. Όλη η στρατηγική μας λοιπόν αποσκοπεί στον εξαναγκασμό των ξένων να ασχολούνται συνέχεια με εμάς, να έχουν την ανάγκη μας με κάποιο τρόπο και ταυτόχρονα να τακτοποιήσουμε έτσι τη διανομή των κρατικών κεφαλαίων που να έχουν πρόσβαση όλες οι παρατάξεις κατά τη δύναμή τους. -Και πως θα τα καταφέρουμε αυτά; Ρώτησε και πάλι ο “σοφός” -Το όπλο της μικρής μας χώρας είναι τα δάνεια. Θα δανειζόμαστε σιγά-σιγά κι έτσι θα έχουμε κεφάλαια να διοχετεύουμε στο εσωτερικό για να διατηρείται η χώρα συμπαγής. Σκοπός μας είναι όταν θα τα έχει βρει η Δύση με την Ανατολή, και δε θα μας χρειάζονται πια, να έχει σωρευτεί ένα τόσο μεγάλο δανειακό κεφάλαιο που δε θα μπορούν να μας πετάξουν από πουθενά. Μην ξεχνάτε ότι έτσι όπως θα έχουμε δομήσει την κρατική διοίκηση κανείς δε θα μπορεί να κατηγορήσει κανέναν για το πως διανεμήθηκαν τα κεφάλαια και κανείς δε θα μπορεί να ελέγξει τους εθνικούς λογαριασμούς. Ο βασικός μας σκοπός να παραμείνουμε στη Δύση και να εξαναγκάσουμε τους δυτικούς μας συμμάχους να βρίσκονται συνέχεια δίπλα μας θα έχει επιτευχθεί. Και βέβαια δε θα μπορούν παρά να επιδιώκουν την διαρκή ύπαρξη της χώρας ώστε να μην χάσουν τα κεφάλαιά τους. Διαφορετικά, άλλη ελπίδα δεν έχουμε. Όλοι οι παριστάμενοι συμφώνησαν. Ανεξάρτητα από τις διαφορές τους, όλοι ήθελαν η χώρα να παραμείνει ενιαία. Την ονειρευόντουσαν ο καθένας διαφορετική, αλλά ενιαία. Ακόμη, όλοι είχαν κατανοήσει πολύ βαθιά πως οι Δυτικοί θα βοηθούσαν τη χώρα για όσο την είχαν ανάγκη και θα την εγκατέλειπαν με την πρώτη ευκαιρία. Θα την άφηναν στην τύχη της κάποια στιγμή. Και ποια θα ήταν η τύχη της χώρας τότε και μάλιστα στο γεωγραφικό περιβάλλον που την περιτριγύριζε;

Και είπαν όλοι “ναι”.

Οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ και την Κυβέρνηση φαίνεται να μην επηρεάζουν ούτε κατ’ ελάχιστο την ΠΑΣΚΕ/ΓΣΕΕ και τα συνδικαλιστικά της στελέχη στον ιδιωτικό τομέα, που, σε αντίθεση με τον κομματικό φορέα, φαίνεται να διατηρεί την ενότητα και την αυτονομία της.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του ERGASIANEWS, τα στελέχη της ΠΑΣΚΕ στη ΓΣΕΕ συνήλθαν σε συνεδρίαση την Τρίτη 1.11.2011 και σε κλίμα ενωτικό και αλληλέγγυο αποφάσισαν ότι όποια κι αν είναι η επόμενη ημέρα στο ΠΑΣΟΚ, όποια κι αν είναι η τύχη του κομματικού φορέα και της Κυβέρνησης, η συνδικαλιστική παράταξη παραμένει ενωμένη και πιστή στις αρχές και τις αξίες της. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι σε εκλογικές διαδικασίες χιλιάδων πρωτοβάθμιων σωματείων εργαζομένων, δεκάδων Ομοσπονδίων και Εργατικών Κέντρων, η ΠΑΣΚΕ όχι μόνο διατηρεί τις δυνάμεις της αλλά σημειώνει και σημαντικά ποσοστά αύξησης έναντι των υπολοίπων παρατάξεων (ΔΑΚΕ, ΠΑΜΕ, ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ).

Πηγή: ERGASIANEWS.BLOGSPOT.COM